Pau de laranxo

 Corramos un tupido velo,
Y hagamos como que no lo intentamos.

Corramos un tupido velo como si no hubiera sucedido.

Corramos un tupido velo y omitamos que no desplegamos las velas y botamos el barco al mar.

Corramos un estúpido velo y digamos que no hicimos planes, no de boca, sino dentro, que de verdad tuvimos esas visiones aunque no las reveláramos y que nos llenaron de ilusión durante esos días.

Corramos un estúpido velo y pretendamos que no nos amamos, que nunca lo hicimos, y que no vamos a quedarnos en el corazón del otro, pase lo que pase.

Corramos un estúpido velo y mintámonos con que jamás deseamos quedarnos en uno de esos abrazos para siempre.

Corramos un tupido velo, y esperemos no volver a desear quitarnos la piel para sentir algo más que nuestras carnes danzando, adentro.

Corramos un tupido velo e ignoremos que plantamos aquella semilla, aunque no llegase a brotar, que no tuvimos esa felonía de atarnos, y que así la búsqueda de razones no fuera de porqué quedarnos sino de porqué irse.

Corramos un tupido velo y esperemos que sea el otro el que se aleje y desaparezca poco a poco, para así finalmente tener una excusa para odiarte, o para no arrepentirme.

Corramos un estúpido velo

y actuemos como que nada de esto sucedió;
para que cuando se caiga ese velo, y las velas de nuestro barco, no nos demos cuenta de que nunca las necesitamos para navegar.

Fror de laranxo

 

The Backseat Lovers - Growing/Dying

"Cada erro que cometes é a oportunidade perfecta para comezar a mellorar"

 Meu corpo nacéu un venres, sobre as 11:30 da mañá hai 38 anos.

Pra quen me coñece non será de estranar que diga que neste día non me apetece festexar ó grande, e non é por facerme vello precisamente. Sempre fun diso de "A xuventude é unha enfermidade que só se cura co paso do tempo". E por iso mesmo é que valoro o paso do tempo, a aprendizaxe continua, e este día é pra min iso, un día de reflexión onde considero quén són agora mesmo, quén era 365,24 días atrás e cantos "Eus" fun ata hoxe para chegar a encontrarme eiquí, no agora; o futuro non me intriga especialmente, máis que nada, porque literalmente non existe.

Nun día tal que hoxe, máis que contar as felicitacións que recevo, penso nas que xa non; amigos e familiares que deixaron este mundo, vellos coñecidos de contacto perdido, colegas cos que xa non teño a mesma afinidade, xente á que falléi,,, en fin, eu non son moi de felicitar ós demáis nestes días pois non podo lembrame de todas as datas e en certo modo négome a que unha aplicación mo lembre e convertelo nalgo telemático e plástico, e honestamente, espero o mesmo de vós. Por iso, que hoxe lémbrome de todas esas persoas que un día felicitáronme e de todas aquelas ás que eu non felicito, por diversas razóns. Penso nesas ialmas que foron sinceras comigo nalgún momento, e poderéi esquecer unha data e un nome, pero non esquezo unha cara e a emoción ligada a ela. Para os que seguides presentes, espero que saibades que tento agradecervos cada día a vosa parte, aínda que non sexa convincente.

Por iso que hoxe non é un día para min, senón para todos vós, aqueles que nalgún momento estivéchedes ó meu lado, en maior ou menor medida, con algún dos meus "Eus", e formaron parte dos camiños que me trouxeron ata eiquí.
Hoxe son máis feliz do que xa fun, gracias.

 

Acuario again

Nunca contenha sequer um sorriso,

As pessoas são expertas para escondê-los.

Olhar nos olhos para compreender é preciso.

Tantas coisas que perdemos!

Escolhamos ser sinceros, e

Nos que amam, confiar.

Há que ouvir o "pom pom" do peito,

Assim evitas-te enganar.

Mais às vezes não é doado

Empatia sentir, acreditar.

De conseguir, ouça, não engano

O melhor está por chegar.

Acuario ascendendo a Aries

Muito tempo já passou a chover
tanto, que já nem certeza tenho.
Sinto que passei toda a vida sem ver
a verdadeira cor do ceio.

Hoje a luz é diferente,
as cores semelham más lindas;
ou talvez será coisa de essa amiga,
que eu sinto más viva de repente.

Assim que toca seguir de frente;
Eiquí e agora! Repete o passaro,
esse tolo, maluco, tarado
que só existe na nossa mente.

O meu caminho tornara em mar,
no que deixei-me ir à deriva,
mais num segundo converteu-se em ar
e quase nem vejo o chão daqui de cima.

O que é a velocidade de caída nunca me faltou,
e não sempre fui escasso de medo,
polo que agora com grande impulso vou,,
¿será que eu consego?

Tantas páxinas en branco
Cantas encheréi?
A bitácora deste barco
que algún día completaréi.

Nunca se perde quen vai á deriva.
Dis que din, os ventos do anoitecer,
i é pola lúa, miña amiga,
que navego ata o mencer.

Porque é esa voz a que me guía,
e non sei moi ben porqué,
pero eu sego agardando, por se algún día,
unha nereida aparecer.

De alá pra acá,

de acá pra acolá.

Unha viaxe curta,

seica non tal.

Verbas nécias

volven asomar,

traendo lembranzas

dun tempo de atrás.

Era aquela soidade

e aquel soñar

con aquela fantasía

que non quixo rematar.

Porque sego sendo torpe

baixo o radio do seu ollar.

Calo moito, penso dobre;

ténseme que notar.

Hoxe esperto coma dun soño,
sentado no bosque, envolto en névoa.
O que me deixo eiquí é máis ben pouco,
e a caixiña do peito, enchiña lévoa.

Tantas cousas que dicir,
tantas que preguntar,
cantas menos que confesar!
Primeiro, non interrumpir.
Segundo, saber comezar.

Pero hei de seguir o meu percorrido,
aínda falta un chisco para alza-lo vóo.
Eu continuaréi co meu camiño
mentres que o tempo                  
sopra entre nós.

Nun camposanto,,

 Tres homes conversan.
Da vida, van rosmando.
Cadanseu quéixase de algo
mentres camiñan entre a pedras.

Fala o torto,
de miras vése corto.
Acontecéu por bater nun gordo,
sorte que non rematóu morto.

Fala o corto,
aquel que camiña torto.
Apañóu un traballo gordo.
Traballa enterrando mortos.

Fala o gordo,
o do cabalo do lombo torto.
Comendo sempre fica corto,
sábese famento ate morto.
,,,

Fala o morto,
e mira con desprezo ó outros.
Pois quixera él saír do foso
e poder ser corto, gordo e torto.

"Stuck" in Bristol

Non sei qué dicirche,
no sei coma excusarme.
Teño moitos medos,
e sequera són quen de contarte.

Teño medo de morrer en vida,
teño medo de faiarte.
Nunca aprendín a ser querida.
Nunca aprendín para amarte.

Quero todo e quero nada,
estou perdido nesta liña,
seica miña ialma está rasgada
e vou,, á deriva.

E non é porque vivira
unha existencia perturbadora,
máis ben é a testa miña
quen nunca está no "agora".

E seica é por iso, que non dou;
nunca chega co que teño.
Déchesme todo e non abondóu.
Non és ti, estou enfermo.

Merry Christmas J&D

Dance and flow
with the rythms of life,
Sometimes in circles,
sometimes in a straight line.

Sometimes quicker,
sometimes slowing down.
You'll see how much easier
the less you worry about.

So jump, and spin, and joy.
Play a thousand million tracks.
There you go, a new toy,
shall it make you shake your butt.

Wake up

Your life is so sad, 

so you light another fag.

This world is turning grey,

but in this madness we stay.

We want to be free

by working like the bees.

Some praise to the "Lord"

when there's no chance at all.

And all wonder, when death is due

why the happy moments were just a few.

I have a question, for all of you.
What the fuck you think you do?
Wake up, shake up, break up,,,
The world is wide, go walk it through.

You still sitting on the sofa
expecting something to change.
Man, the spiders will nest all over!
To see something move, you have to move first.

This is it, the truth is around you,
is your perception what needs a fix.
There's no one else in this world more able to
find exactly what you need.

 Xa non sei que escribir, xa non me sai.
A dor xa non está aquí, xa no hai.

En fronte de min, unha vella torre,
sinalando ostentosa ó ceo.
Feita en pedra, materia que non morre,
preparada para os embites do xeo.

E non séi porqué, mais véxome reflexado
nesta opaca e inerte faciana.
Só atopo beleza nos pilares danados.
O perfecto me di máis ben nada.

E seica iso son, agora mesmo;
sen soidade sen ialma rasgada.
¿Porqué cando estou contento
non sinto esta testa inspirada?

Aínda vai ser certo
aquilo do poeta maldito
non posuidor dun don bendito
que só fai soñar esperto.

Coidado porque é verdade
que a dor é a máis grande das musas,
e estás fodido amigo se abusas
por entender túa realidade.

Ai! Querida soidade,,
Case unha vida trotando xuntos!
Non seréi eu quen torne defuntos
ós meus soños de liberdade!

Noces

Over the railway

I don't know what you want

I don't know what you feel

I just know that I won't

fall in the same whirl.

'Cause yes, I like you

but I'm hurt in deep

I ain't scared of fallin' in love

but I need some feed,,,

,,,back in a long time

I used to just,,, give me away

and I crossed many times that thin line

between love and hate.

And that's why I just stay aware

about what happen or what you do

'cause need to feel is a real thing

or my heart will find an excuse.

Don't take me wrong, I really feel you,

and I really want you, I really do

but is your fear, and is mine too

what stop us from being true.

Mi habitación está llena de humo.
Hay un agujero en el techo pero nadie mira por él.
La ventana está abierta, la puerta mal cerrada,
y la luz del Sol acaricia mi piel.

Espera,,, ¿Estoy soñando,,,? ¿O estoy despierto,,,?
¡Bah! Casi nada importa el cuando, casi nada de esto es cierto.

Sentada al borde de la cama,
¡quién sabe cómo llegaste a ahí!
Apuras la última calada
y te tumbas pegada a mí.

Las horas pasan lentas,
(cosa que al reloj agradecí)
aún funciona el viejo truco del tiem,po ra,,len,,,ti,,,,

Zarpamos entonces juntos,

navegando nuestra piel,

y un escalofrío nos recorre 

comenzando justo en la sien.

Cuellohombro,

brazoespalda,,

y se mete para den,,,

,,,tro justo en mis entrañas,,

y nos sale por las pier,,,,,,,,nas.

¡Ojos bien abiertos!

marcando cual cincel,

respondiendo las preguntas que siempre pregunté.

Y es tan suave,, y es tan fiera,,,
Y me pregunta si también

sentí lo mismo que sintió ella

y le respondo que no sé,,,,

"Que yo sentí fuego! viento! flores!

mismo un muro derribé!

que de la vibración me han entrao calores,,,

y no de los fáciles!

Que ya no tolero el frío!

,,no te me despegues,,,

Que este momento es tuyo

y mío, no lo olvides.

Que te veo un poco triste

¡venga! cuéntame!

Que ¡,,cómo has podido decir eso?!

Lo que quiero? Ya no sé,,,

Que mejor hacerse a un lado,,

a ver si el tiempo intercede,,,

¡Que ya está bien! Que no, que está mal,,

que estamos enfermos yo, tú y él.

Que seguimos siendo amigos!

¡Qué le vamos a hacer!

Que cuánto tiempo ha pasado,,

,,desde la última vez,,,

Que desde entonces sueño solo,

que diez lunas conté,

que apenas sé quién eres,,

que me arriesgaré,,,"

Hedonista de oficio, no es vicio.

Cuando te sacan del quicio del risco del pico del Monte Perdido.

Cuando hundido y rendido te llueve por doble y te sacas la fuerza de roble!, ¡en mandoble en mano!

Cuando ya no sientes que en vano deambulas en calles de lunas, pinturas nocturnas,,,

Cuando ya has bajado y tocado el fondo, enterrado y cavado a mano el camino al tejado,, -¡demasiado sinsentido insano!- Entonces, rompes con el pasado, y ves cuán equivocado has estado hermano, cegado, enjaulado en un sueño diseñado,,

así que salgo,,, 

,,y vamos en rebaño, y como decía aquel maño: -"Aquí bebemos como si lo fueran a prohibir,,"
Y es sentir,, y es vivir,,, y es así el sinvivir de este "sintí" sentenciado, insulso y sosegado cual sino está firmado,, puees,,,

                                   ,,con cada pinta que trago más me siento acompañado, y no sé como lo hago, pero ya me he acostumbrado, tengo el estómago alicatado y si no bebo es como raro,,

,,así que ando,,,

,,en busca de unos labios sabios, sin agravios, que no sean una presa más de comentarios varios y calendarios rancios en un mundo extraño que al tomarlo muy en serio te hace daño.

Y no hay apaño, no hay arreglo más temprano que aceptarlo y cambiarlo desde el fondo del armario, y ser corsario estrafalario y temerario sin más intinerario que un infinito lejano,,

Y la tierra no la quiero ni ver, he hibernado largo y tendido ayer. Acostumbraba a hacer eso de "ver para creer",, o creer para ver,, aquello que no hice bien,,?!

-Tú que crees?

"Dejadlo solo ahí en su lago, ese que ha creado dejando abierto el chorro helado,-olvidado- probablemente ya se ha ahogado para la próxima vez que nos hayamos acordado"

Pero nado,,,

Y aunque a veces agua trago, no me baja, no, la borrachera ni de palo. Y sepa usted, que a mis clientes comenté: -No dejen su trago a medias, hay tristes pasando sed,,, -ignorado!-

y así mi airado hígado dice: -"Vamos, te vas a beber lo que has llorado,," y así estamos,,, 

"Adiós ríos, Adiós fontes"

No queda más cerveza, y el Sol en el horizonte.

Fuxa a preguiza da vosa ialma,
corra o valor nas vosas veas,
afaste este sol o frío da calma
que vos tapa as desgracias alleas.

Non creas ó mundo cadaleito
da esperanza perdida do home,
sabido é que pouco hai feito
cando a xustiza se torna deforme.

Aferrada, da man da fome,
camiña o poder, cabalga a cobiza
e culpable é por parte dobre
quen esa senda axiliza.

E na risa dos nenos de hoxe
busquemos a forza precisa,
pois o futuro non é cousa da sorte
e o presente se nos vai cal brisa.

Por iso xuntos berremos ó tono,
ao ritmo dunha muiñeira,
e ignorade ós que se fan chamar donos,
pois non o son máis que da súa xenreira.

Espertade,,, loitade! Bulide!
Esquecido non fique o honor!
E cal paxaro voando sentide
que é posible un mundo mellor.

Da Capo

 

 Desidia,,, qué más,,,
no me salen palabras más bellas,,,
                                                             ,,,ahora.

Cuán más seguro, sentado sobre una estaca, con las manos llenas de monedas y el dolor en la maleta.

Cansado, de la carga del honesto que cree en sí mismo por encima de todos sus miedos, de la paciencia de ser impaciente, de la paranoia del grifo que gotea sobre el cubo furado,,,

Paciencia

Pasiño, pasiño, tropezo
zancada, caída comezo
abrir os ollos de novo
fuxires do brilo do ouro.

Deambulo perdido na rúa
procuro un belido sorriso
pra non sentir só baixo a lúa
con cada cigarro que piso.

E nada, outra vez no camiño
de volta a unha casa valeira
encollido pra sentir quentiño
nun niño cargado de teima.

Noites de rúa
espírito de can
meus soños onde van
perdidos en Arzúa.

Sentado neste bar
nestoutro, calquera
á deriva cal galera
sen timón nen vela no mar.

Mais fresco é o ár
seica tan só novo
que axuda a seca-los ollos
e voltar a camiñar.

Unha cousa clara

Unha cousa clara, non quero ser teu dono, non pretendo posuírte, polo menos non dese xeito.

Non quero ser a gaiola que che impida bater as ás, quero ser a fraga na que aprendas a voar, a pola onde gostas reposar, o regato onde gostas refrescar.

Pretendo ser o lume, ó que te arrimes pra quecer, a paisaxe onde envellecer, a estrela que che guíe ó anoitecer.

Quero ser ese recuncho onde fuxir, ese burato onde sentir que estás a salvo de todo o que te poida ferir.

Busco ser o solpor, onde esquécese a dor enquistada por mor do rencor, do amor e do mal humor desta vida de limusina sen motor.

Déixame ser o betún, que úntese en ti e traia-lo brillo oculto. Tómame de todos eses xeitos, tómame de todos ou algún, según; mais antes ei voltar ser o mesmo, o mesmo neno que fun, cando nada era común, cando para ti só había un,

    Eu, e mais nengún.

Step Up

Camiñar, camiñade! Camiñemos!!
Todo un mundo agarda baixo os nosos pés.
Certamente diso vai a vida, de subir e baixar montañas, de percorrer, experimentar, desfrutar e tamén sofrer; ¿que gracia tería un mundo chan? Ningunha, sabémolo. Poderíamos ve-lo horizonte en todo intre con só erguer a testa, iso mata a sorpresa e a emoción do paseo, non si?
Pois iso, como a vida; ten que haber altos e baixos; intres, días, épocas felices e outras non tanto. Porque coma o ben non se pode apreciar sen ter en conta ó mal, o amor, a amizade, o valor da familia,,, Estas cousas non se experimentan do mesmo xeito de haber sentido a soidade, o rechazo e todas esas dores que gardamos na caixiña de metacrilato, sabemos de qué falamos.

Porque sí, ás veces doe, pero se doe é porque amas, e se amas algo ou a alguén dalgún xeito estás no bo camiño. Dalgún xeito arriscácheste, e isto, é do máis importante que valoro, polo menos eu, da xente. Ese arroxo ó encamiñarse cara algo que pode saír mal ou tes a certeza de de que non vai ser doado, pero seguir adiante porque che fai sentir vivo.
Eu que sei, cada un cadanseu motivo.

A min empúrrame ir e negar o imposible, probar que se pode, aínda que só sexa a min mesmo. Empúrrame a necesidade incesante de xogar, de experimentar, de rir e descobrer. A intimidade de dous amigos, a complicidade dos amantes, os segredos, as viaxes, os abrazos,,, eses bicos que se fan curtos, o contentillo dunha cervexa furtiva. Esas vixilias de sentimentos enquistadas, e bágoas secadas no calor do peito.
I é todo isto que me fai subir ó teito ,,,de feito,,, insisto en dicir que estes recordos vos han servir de leito, para cando ó morrer e acadar o ciclo completo, sen folgos, sen sangue e tolleitos, sentir que polo menos "iso", fixémolo con xeito.

Cabo

Tan solo un leve movimiento de los dedos de mi pié izquierdo bastaba para tocarla, incluso sentía ese arrullador movimiento de las mantas cuando cogía aire,
pero su respiración,,,

Su respiración la oía lejísimos, pero lejísimos!

Suficiente como para no poder decir aquí, sino allí, (y casi allá). Tanto, y esto es cierto, que llegué a girarme para demostrarme que no podía ser, que era un efecto del eco.
Y allí estaba, in_móvil a mi lado, cada uno a un lado de la cama con toda la habitación de por medio.
Y fué ahí que me di cuenta de que se había acabado. Fué ahí que me di cuenta de que las promesas no valen nada, que la indiferencia no tiene cabida donde hay amor,
           y que el amor,
                                    es sólo para unos pocos.

-Ten cuidado de acercarte a mí!,

    ,,,ten mucho cuidado.

No te acerques si no estás en paz, pues no la hallarás en mí, si no estaba ya en tí.

No te dejes engañar por esa calma aparente de cuando me sé observado, porque no es paz precisamente lo que te deseo,,,
No busques en mí lo que te falta porque podrías encontrarlo, pues soy un espejo.
Te recordaré una y otra vez lo que eres, lo que te gusta y lo que no; lo que fuíste y lo que podrías ser, y resaltaré con especial cariño tus defectos, para que permanezcan constantemente en tu pensamiento estresando cada segundo, haciéndolo más vivo, hasta llegar al punto en que te odies tanto que decidas olvidarte.

Ten cuidado porque no te daré más de lo que reciba de ti, y no te gustará o te parecerá mucho, y no estoy seguro de si es culpa mía pero así funciono.
No esperes parada en frente de mí a que me mueva, pues probablemente no sucederá hasta el mismo instante en que tú también decidas hacerlo, pero estaré ahí hasta que lo hagas,,,

Te observo constantemente siempre que entras en mi radio, y lo sabes, lo sientes, por eso me lanzas esas miradas furtivas.

Pero has de saber, que solo te gustará lo que veas en mí, si entonces, gustas lo que halles en tí.

Un Carpe Diem más

"Words have no power to impress the mind without the exquisite horror of their reality."

                                                                  E.A.Poe

Primera interpretación de este texto.

Temperantia

Fai tempo que quería colgar isto eiquí, non sei porqué non foi antes, pero virán máis,,,

http://vimeo.com/78340589

Follas esquecidas

Isto é unha reproducción case exacta (todo o que me permite o editor) dunha folla que medio escribín fai uns meses, e que agora resúltame curioso mostrar o proceso:


-Onte morréu algo, morreu un ser, mais non estou de loito, porque fun eu mesmo o executor. Non foi esa a miña primeira intención, non era ese o plan, pero o transcurso dos feitos levoume a elo, a preferir acabar con él se non podía ser méu agora mesmo.
Dende logo que non estou falando de nengún animal ou persoa, claramente, [borrón] cando digo este "ser" refírome a algo que sí, que ten vida, pero...

 [borronazo]

,,,

Hoxe nasce algo, un ser, unha nova historia. Hoxe paróu a choiva, afastáronse as nubes, e a claridade inunda case todo o que acado ver, polo menos, o único que existe en sí, o presente.
Senteime neste banco coa intención de deter o tempo, mais [borrón] un sinxelo xesto altruísta da vida fíxome [borron] mudar de intención. Así é, e de seguro pensarás que tampouco sería posible, mais creme, pódese. Pódese porque levo facéndoo toda a vida; o que máis ben acadéi, e no que són ducho, é en ralentizalo, pero non minto se digo que cheguéi a detelo. Enténdeo coma consideres preciso, pois detiven o paso dos segundos, o paso dos días, e mesmo conseguín deixar de envellecer.
Isto é un pouco perigoso dicilo, porque de seguido comezarán as preguntas, pero cómo [borrón] respostar o inexplicable?
O único que podo esclarecer un pouco é que parar o tempo non consiste en facer que tódolos reloxos do mundo deixen o seu tic-tac á vez, nen que todo o movemento existente entre nun pause intencionado, parar o tempo vai máis alá das medidas e do espacio.
[borrón],[borrón],[borrón]...
En fin, comprendo que non debo aínda que poida, pois aínda que paréi o meu corpo, [borrón] a miña mente non paróu en nengún intre [borrón] e case podería dicir que acumuléi máis horas vividas dentro da cabeza que fóra.
Maxia, diso trátase, maxia. Pero non esa maxia vanal de xogar ó despiste, de xogar a ser máis listo, de feito, xoguéi a ser todo o contrario.

Esgótaseme o tempo deste descanso que me toméi, tentéi chegar ata o curuto desta vila onde outras veces alimenteime de luz, pero non tiven valor, aínda que probablemente non foi iso, senón saber que non sería o mesmo, e que novamente o faría por deter o tempo,,,

Unha vez máis, tentaréi camiñar sen trampas, sen resucitar o pasado, e sen perseguir o futuro.
Así sexa.

,,,tic-tac,,,tic-tac,,,tic-tac,,,

O tempo pasa, e iso é para todo e para todos.
É unha pena cando belas vellas lembranzas esnáfranse contra a realidade. Cousas que durante anos albergaches na Suite presidencial da caixiña de metacrilato, e que permaneceron intactas ata o exacto intre en que lles tocóu a luz.
Faía moitísimos anos, tantos, que non podería asegurar a cantidade exacta sen consultalo.
E é normal, nada mantense vivo se non se alimenta. Pero porqué non? Porqué non aproveitar ou conter esa efusividade aparente de recurso fácil e retomar a ilusión con que se deixóu? (O que me fai pensar que pode que se me escape algo) Pero ah!, que iso sería coma mentir, o que respeto e valoro, pero non sei, ás veces na vida, cunde saltarse a lóxica por cousas coma estas. Pero eh, a suite segue reservada.

Interludio

Sinto o desexo e a cálida facilidade da sinxela posibilidade de xustificarme por non publicar máis a miúdo. Pero como sei que isto é coma sentarse no monte a falar só, agardando que alguén oia o eco,,, e ademáis, en realidade é autoxustificación... pois non o vou facer.
Comecéi por non colgar todo o que facía, porque non todo o que faía valía,,, cousas que faría mañá,,, debuxos sen texto,,, textos sen debuxo,,, e menos sangue no cerebro, e perdeuse a continuidade, repetidas veces. Pero a produtividade non depende do empeño, non para todo, e menos cando falamos de exhibir espidos os sentimentos.
De acordo?

Así mesmo, engado vellas entradas dun blog anexo que elimino pra conservar certos recordos.

Eclipse

Canto tempo fai, dende que se foi a luz, canto tempo pasóu, dende que estaba seguro. Non o teño moi claro, acho que non pode ser demasiado, pero sí dabondo para que arrefriase toda a superficie que os meus pés alcanzan a pisar. Levo semanas camiñando polos pantanos, avanza a noite e ó lonxe vólvense abrir as cruentas portas do Niflheim, mais non quero voltar a esa antiga morada, da que creínme paria, só que nunca esqueces de onde vés, e certo é que non son nativo, pero un é de onde se fai máis que que de onde nasce.

Os fatuos cans tolos xa o agoraban, -"Agocharase o Sol no seu punto máis alto, avanzará a escuridade e as frías noites chegarán impasibles,,, achégase o inverno,,," 

Sabios malditos, porque non vos escoitei! Non me preparéi dabondo, camiñaba absorto nos meus zicais, aínda cegado, e non quixen comprender as verbas ácedas coma eran,,, creíaas doces!

Que será de min, ¿camiñar de novo na busca? Xa me esquecera desa vella obsesion,,, a luz,,, a Luz! quen me mandaría entrar nos campos de luz! non precisaba desa enerxía, sabía que estaba ahí, pero abandoara a busca e ó final foi aparecer de súpeto. Sen previo aviso e sen querelo, engancheime, e agora estou cavilando se pode ser que toleara, porque hoxe esperteime querendo odiar o Sol, non sei como explicalo, pero sentín que preciso odialo pra non odiar de novo a noite, querida mestra,,, Non podo desfrutar da luz se é o propio Sol o que crea as nubes.

Síntoo moito, eu non o decidín así. Tamén hei dicir que non é xusto este abandono de sangrado, lento e silencioso.

Pero non te preocupes, gardareino en segredo, non te chegará a afectar directamente, pois nunca seréi astronauta. Odiareite pola noite, amareite polo día. Non quero ter que agocharme na sombra, e non hai moitas razóns para que te merezas este odio, pero non quero odiarte, non quero amarte; por intres non quero verte, non quero perderte. Non te vaias,,, ou non volvas,,,

A miña testa da voltas no sitio, cargando o impulso da espiral, os berros das arpías xa se ouven ó lonxe, e os demos xa se frotan as mans sabedores do nascemento dunha nova pantasma.

Confeso que é moi forte o trasno o que se me colóu no peto, fíxome ruido tódalas noites, e tódalas mañás, e leva facendo barullo 605 días, dende que un bo amigo me abríu os ollos e dixo: "os raios do Sol están dando na túa pel"; si, dende ese mesmo intre, dende esa mesma noite,, dende que o "quén?¿" foi respostado, seguido dun "-non pode ser..." e un "-pois sabes unha cousa...?". Cumprírase a profecía! O soño era real. Acabárase a noite perpetua, o Sol brilaba por mín.

Non tiña nada e de súpeto tíñao todo, non había medo e dende ahí resulta que podía perdelo todo e que non necesariamente dependía dun mal movemento meu.

Pero entendo que iso é o risco que corremos cando vivimos, esa é a gracia, ese é o sensentido que lle da chicha ó asunto, sofremos por non sofrer, e por non sofrer amamos,,,

Non sei en que rematará todo isto, teño a certeza de que a parte interesante aínda estará por vir, de momento só aproveitéi a luz cal árbore en fotosíntese, estático, observando máis que actuando, porque non é facil saír fóra da nosa comodidade mental,,, Pero seguiréi camiñando, paso tras paso, moitos camiños e moita terra estan agardando a súa historia, fuxirá a escuridade e voltará a forza da Vida, esa poderosa que é o impulso primixenio. E seica, algún día rematará o eclipse,,, pero cando? 
Polo momento, non sei,,, se seguir tentanto resistirme neste anoitecer, porque quérote, aínda que quera odiarte,,, para non rematar odiándome, querido Sol.

Un mal día

Nen unha bágoa máis, nen unha soa, ¿para qué?!
¿Estás canso, farto, desquiciado e triste, polo que a vida date a cambio das túas accións? Todo ten unha razón, pero o triste é que é maior o poder da sinrazón, o poder da forza, a forza do poder,,,

Dádeme un dedo acusador, a posibilidade de facer desaparecer por sempre e dende sempre a persoas só con sinalalas, dádeme o poder, a min, e cambiaréi este mundo, salvareino!,,, Erradicaréi a ignorancia sen matar ós ignorantes, colgaréi das gónadas ós corruptos e ofrecereilles perdón se se arrepinten e prometen o cambio, mais nunca llo daréi. Sacareilles os ollos das concas con moito coidado estirándolles o nervio óptico para poder xirarllos e que vexan o que lles fago, e logo sacareilles os tendóns cunha navalla vella, oxidada e desafiada para así construír un arpa e tocar mediocremente a última melodía das súas vidas,, pausándoa,, pouco a pouco,, seguindo o ritmo do seu corazón,,, ata que pare.

Dádeme o poder, e non voltará morrer ninguén de fame sen querelo, ninguén voltará enfermar por fins económicos, ninguén voltará sofrer porque non ten tempo pra vivir,,,
Rezade por min, votade por min, mercade os meus produtos, dádeme o poder,,, escoitade a miña música, admirade os meus cadros, seguide as miñas verbas, dádeme o poder,,, séde os meus amigos, séde os meus súbditos, séde as miñas mascotas, dádeme o poder,,,

Preciso de vós do mesmo xeito que vós precisades de min pra salvarvos, séde egoístas, desprendervos de todo e entregarmo polo voso própio beneficio, dádeme o voso diñeiro, dádeme o voso tempo, dádeme a vosa confianza, seredes salvados da liberdade caótica, da incertidume, do non saber qué vai pasar; dádeme o poder e nunca máis dubidaredes, pois dareivos a verdade, unha verdade irrefutable e única, unha verdade amable e confortable, unha verdade tranquilizadora,,,
Creede en min,,, dádeme ese poder,,,

Un bo día

O primeiro que lembro, foi que estabas na miña cama, e non lembro cómo chegaches ou cheguéi eu alí, pero a primeira imaxe que lembro foi verte.

Entón tumbeime eu tamén e abrazeite, e cuán grata foi a miña sorpresa ó senti-la túa cálida e suave pel contra a miña, pois estabamos espidos.
Non séi cánto tempo duróu ese intre, se o que tardo en lembralo ou mesmo horas,,, o que lembro do remate foi que suspiréi de relaxación soltando o meu alento entre o teu pelo e de súpeto estaba eu só abrazado á almofada,,, babándoa,,,

 Isto debeu ser ó principio da noite, ou no primeiro soño, pois o que sí lembro foron os seguintes soños: corrín kilómetros, subín montañas, atraveséi edificios enteiros escachando as paredes, buceéi coma unha pedra que cae nun lago,,, procurándote.
Non o conseguín,,, nos soños, pero esperteime sentindo a túa calor, coma se acabaras de saír de entre as miñas mantas, e hoxe,,, (pensei) vai ser un gran día.

A mañá comezóu en aiunas, sen máis que un cortado e algún cigarro, pero facendo "ruído" ún esquécese do bandullo valeiro, e así, entre cordas e madeira, surxiron cantigas inspiradas polo deus Inca, coma outras veces.

O día seguíu sen moitos sobresaltos, un pouco de espedeoloxía caseira,,, logo un pouco de nada, logo fume, sinceridade e risas nerviosas,,, e frío.

Pero logo dun rato quedeime un intre só, e aproveitei para botarlle unha ollada ó ceo,,, gran idea,,,

Pasada meia noite,,, un pradiño de herba baixa,,, húmida,,, Lúa chea,,, sopraba do Sur, e deixara de faer fresco,,, as nubes movíanse rápidas pero non se movían axitadas as follas,,, poucas estrelas pero moi brillantes,,, nubes pequenas, mais tupidas,,, con moitos tonos de gris e branco,,, e formas,,, que de seguido identifiquéi.
Albisquéi paiasos, sorrintes e tristes, goblins e trolls, seica un lobo,,, ou un dragón branco, e ata me vin eu mesmo, pero tempo atrás,,, e cando deixara de prestar atención ás nubes por pensar en mín, de súpeto dinme conta que alí en fronte, feitos de vapor de chuvia, estabamos os dóus,,, ti enriba, e eu embaixo,,, pequeniño,,, encollido,,, e aprendín máis desa casualidade atmosférica que dos últimos dez libros que lín.

O vento comezóu a soprar máis forte, miréi como se achegaban nubes máis escuras e grandes, e agardéi a ver se me chovía un pouco enriba, pero non, tocaba voltar á realidade; apaguéi un cigarro que agardo que sexa o derradeiro e lembrando a miña primeira frase do día penséi: “Pois sí”,,,

Meigas

Por moito que tente pensar
que os días non son longos
carallo, ei de ser impaciente,
non lles atopo os fondos.

Podo perderme entre a xente,
sacarte mil e unha excusas,
da mesma forma que tento evitalo
miña imaxinación só pensa en bruxas.

Cabeza tola pra o bo e o malo
seica tamén non son o primeiro,
estóu vixiando toda a cidade,
tolo síntome neste outeiro.

Ou se cadra sexa verdade,
pode que non todo o inventara,
que por unha vez a imaxinación
non me fixera unha xogada.

Que non teño tal maldición,
feitizo froito da ignorancia.
Me paro ás veces a pensar:
Botaches a perder a infancia.

Bzz!

Hoxe espertéi tres veces:

A primeira, porque oín o meu nome dunha voz de mel, o que me fixo xirar o pescozo cara á realidade, pero mergullinme de novo no soño perseguindo aquela voz, cousa que non din.

A segunda, pra asomarme á miña fiestra máxica e deixala aberta mentres volvía durmir coa esperanza de que pasara unha abella por diante e zumbárame no naris pra espertarme.

E a terceira porque xa non podía agardar deitado, e pra dicirme: "Machiño, deixa de soñar e salta pola ventá" e de feito a miña testa anda case sempre por ahí fora, pero ás veces, os pés quédanseme no cuarto piso.

Quero bañarme en mel, e que os meus oidos sexan tal que funís absorvendo ese doce néctar,

quero facelo correr tan aprésa que non teña tempo de pegarse nesta torta de pan de millo,

quero facelo escorregar entre os meus dedos e pensar que teño toda a vida para sentilo,

quen puidera ter,,, sen espantar ás abellas,,, o panal chantado na fiestra.

Mire nesta fiestra

Dicir que hai ren é mentir e negalo, coma quen non mire necesidade de partir; e nestas situacións deume por fuxir enésimas veces, mais desta non seréi renegado.

É mellor sentiren espabilado, e non deixar que a vida expire néciamente,

ir e nen pensalo.

Pois aquel que respire néboas enroladas baixo a lúa, é mellor que non cavile demasiado, pois pode caír e necesitalo, pero mentres me inspire, nen a morte poderá paralo.

Eu tampouco o comprendo ben de todo, pero non podo sacar esa verba da miña testa,,,

Xoguetes

Canto menos buscas algo antes o atopas...

Certo coma que o día é Sol, e a noite soño. Mais por unha vez en moito tempo deixara de buscar e soñar, polo menos esperto, pero seica Morpheo botábame de menos, ou sinxelamente cansouse de agardar ata as noites.

Ains... un de tantos amigos inseparables meus, tal coma Murphy, pero non o vou nomear moito, e menos nunha data tal que hoxe, non vaia ser que lle piten os oídos e volva mudarse ós meus zapatos.

E aquí está, o brilar do Sol nesta palida faciana. Sorpresa, máis ca nunca, a miña.

¿Sabes esa sensación de pasar por diante dunha xoguetería o día antes do teu cumpreanos, e ver un que queres, pero de seguida aceptas que non o vas ter e segues camiñando?

¿E cando atopas os regalos e cheiras qué che pode tocar e miras unha caixa que coincide co tamaño, e o son do interior que aprecias dende o exterior é o agardado?

Nese intre estou, feliz de imaxinalo, agardando abrir esa caixa que pode convertirme no ser máis afortunado do mundo.

Expectativas? non, só fantaseo con todo o que vou facer, en como o vou coidar, para que dure, todo o posible.

-Mais para... ¿E se ó abrilo non é?

Da o mesmo, eu xa xoguéi con él, na miña mente,. Que belo é ese intre no que a túa imaxinación xa posúe algo que aínda non tes físicamente, i ese recordo vai quedar gravado no mesmo recuncho que os reais. É máis, de non ser, pasaréi a miúdo por enfronte do escaparate e sempre que o vexa sorrireine.

Non é a miña intención poseelo nen acaparalo, é rir con el, aprender del, contarlle os meus segredos; e parte diso xa está feito aínda que nin sequera o palpara.

De non tocarme a mín, de seguro que algún outro neno será feliz.

Romper a norma

Un deses días, que espertas cun soño na testa e o corazón na man; un espabilar no que tentas tramar un día sen moitas expectativas; ese suspiro de resignación proseguinte,,,
Tomar un feixe de galletas con leite frío ás dúas do medio día,,, artexando un ritmo por se hoxe toca faer ruído.
Unha "chamada"
Saúdos lonxanos que se tornan pegados, unha sorpresa, unha emoción, unha carreira, un bico, se cadra dous, unhas birras,,, un pouco de turismo, unha mentira, cen verdades, historias, viaxes, recordos, unha campá!, se cadra seis,,, un labirinto de pedra e algo de fume.
Ó rematar o día non tiña sitio no peito para gardar tantas cousas boas, así que deixo todo isto fóra e quedo co mellor pra min.

TROuLA

Troulear, troulear por troulear, troulear porque sí, ¿Por que non?

Xa faía un ano que non tremía a terra deste xeito, mais algo máis que o chan que pisabamos treméu hoxe... de feito... treméu o teito do peito ó xeito dos timbais, e zicais os demáis non sentiran o cais do buraco, no que algúns por manco e por fraco, coma sempre caemos dereitos.

Medida non hai para describir

tanto e longo coma te añoréi,

mal me sentín cando preciséi

mais sorrintes fumos coincidir.

Case esquecera esa sensación,

esa belida visión,

e iso que moito a botéi en falta,

a que tanto tempo me tivo prendido,

seica tamén, perdido,

cando só precisaba dun "¡Salta!".

Áceda e doce é a vida do poeta exiliado na testa,

mais amarga e púrpura tornouse desta.

Non hai mellores verbas para describir ese meio cravo que se me incrustóu no cerebelo,

xusto ahí onde nascen os segredos.

E o viño escorregaba pola nosa pel,

do mesmo xeito que o tempo escorregóu entre os meus dedos.

Seica fíxose tarde, hoxe tamén,

a ver se cadramos de vellos.

O tren que me leva...

Hoxe quixen voltar a escribir, voltar a plasmar todo aquilo que non fun quén de facelo de modo gráfico, literario ou literalmente.

Sentéi onde tantas outras veces, quixen usar o boli de sempre, mais non o atopei, perdino, coma sempre. Logo amarréi un lapis, non tiña punta, entón amarréi outro, e como tiña pouca punta afileino, pero ó sacalo non tiña punta xa, rompera.

E diredes: -"¿E a min que me importa?"

Pois algo, do contrário non estaríades léndoo. E aínda que asemelle raro, isto é un pequeno resumo metafórico do problema; (seica a clave).

Eu, coma moitos, levo toda a vida desexando, buscando, imaxinando algo que aínda non tiven; e dende sempre souben que de telo sería feliz.

Hei de confesar que fun feliz en contadas ocasións dende que emprendín esa búsqueda. Pois a idea grapada no meu cráneo de que a felicidade estaba ó final desa empresa fixo que non prestara atención ás outras oportunidades que nascían á par.

O ocecamento fíxome seguir un camiño, mais o mundo natural tal e como é non ten sendas nen estradas, non é preciso ter coidado de non saírse das marxes, nen facer eses para subir ó curuto dunha montaña; tiras de frónte e xa.

Pero agora iso concreto do que falaba tórnase nalgo abstracto, i en moitas cousas concretas á vez, polo que resulta imposible atopar un só camiño para acadar todas esas metas; tampouco débese buscar.

Pois como máis dunha vez xa dixen:

-Un camiño só pode levarte cara onde alguén xa estivo antes; e de malo, non che faltan quilómetros por chegar, senón veces nas que penses cánto che falta.

E cando falo de non seguir un camiño, falo de non seguir inescrutablemente ningún, nen o teu propio, o que tes na mente que é o teu, non fagas as cousas ó teu modo só porque consideres que tes un modo de facelas.

¡Camiña o vasto campo! ¡De fronte!

Camiña coa mirada fixa no horizonte

e faime caso se me les,

non mires por onde van teus pés.

A felicidade non está ó final dun camiño, hai que apañala ó paso.