E así, nun intre...

Dog Mas

Esta tarde chamaron á porta, estaba mirando unha película e o timbre soóu dúas veces, rápido, como se chama cando tes prisa. Ó abrir atopeime cun home e un neno. Este home disculpóuse en canto abrín a porta, sen darme tempo sequera a dicir hola.
O home suxeitaba un panfleto de cores vivas, nel podíase ver a figura dun home coas mans lazadas, coa mirada seria e cuberto do que parecía ser o seu propio sangue, aínda que as feridas que enchían o seu corpo foran bastante explícitas.
O neno suxeitaba un maletín e ficaba inmóbil.
Este home díxome que viña para invitarme a mín e á miña familia a unha xunta na que ían falar do home máis importante do mundo, e sinalándome o papel preguntóume quén era ese home para mín. Nese intre dinme conta de que era testigo de Jehová, pregunteille se se estaba referindo a Xesús, e ó ver o seu sorriso díxenlle que era agnóstico, e sorprendeume ver que o xesto da súa cara non cambióu.

Díxome que de todas formas podería ir a aquela reunión e que sería ben recibido. Eu respondinlle "estoy seguro". Acto seguido despedíuse, deume as gracias e foise.

Cando pechéi a porta sentinme un pouco mal polo meu comentario, pero deseguida deixéi de sentirme así.

Non é nengún segredo que esta xente é un pouco pechada de mente, de feito, calquera persoa que cree nun ser supremo xusto e bondadoso polo que hai que sacrificar ata a mesma vida o é.
A razón de porqué deixéi de sentirme mal é porque penséi en varias opcións que poderían desencadear as miñas verbas.
Unha era que non me escoitara ou que non lle dera importancia, entón non habería mal; outra era que sí me escoitara, pero que fora desas persoas que non admiten opinións alléas ás súas, de ser así, non me importaría que se houbese molestado; e a outra opción era que me escoitara, e que as miñas verbas fixéranlle pensar porqué dixen iso. Se conseguise facerlle plantearse a súa vida por un intre xa estaría satisfeito.

Despóis de ver a película acordeime do neno ó ver de novo o folleto que aquel home me deixara, e entón si que me sentín mal, pois consideréi que podería haber dito moito máis.
Podería haberlle preguntado ó neno quen era o home máis grande de tódolos tempos para él. Sería de esperar que respondera Xesús, pero antes de darlle tempo diríalle porqué pensaba iso.
Eses pensamentos non eran seus.
O pai probablemente este convencido da súa condición, e de seguro terá razóns para elo, pero non un neno. Un neno limítase a seguir o que os seus pais dinlle que é bo, pero soamente o sigue, actúa coma un autómata ó que se lle programa.
Para persuadirlle dinlle que de non facer iso irá ó inferno, e o seu sofremento sera tan grande que non podería imaxinalo. Ese neno tampouco pode comprender que existe porque os seus pais cometeron un "acto impuro"; sen embargo, esas cousas resérvanse ata que ten unha certa idade, e pode comprendelo.
¿Porqué entón se lle inculca unha forma de pensar que é a maior causa de disputas da história a alguén que non pode entendelo e non pode expoñer argumentos para defender unha convicción que nin sequera é a súa?
Non estou en contra das relixións, é máis, defendo que son unha parte moi importante da cultura mundial, e que a história non podería entenderse sen elas... pero... ¿porqué obrigar?

Martes,,,

Xa fai bastante tempo que comecéi este debuxo, e aínda non fun quen de rematalo. Será cousa da mala sorte? Eu penso que non...

Medo

Medo, pasamo-la vida con medo, temendo en todo intre a aparición dos nosos fantasmas; en canto espertas lémbraste deles, ó saír da casa miras ós dous lados por se están ahí, cando doblas nunha rúa case cruzas os dedos nun pequeno ritual voodoo pedindo que non cambie nada, que nada nos faga saír do noso escondrixo que é a rutina.

Dirás: -¿medo?, eu non creo en fantasmas.-

Pero medo é prudencia, medo é pecha-la porta tras de ti, medo é estar atento, medo é ser feliz en soidade; porque, aínda que empeñémonos niso, os fantasmas non son compaña de abondo.

Dirás: -non todos somos iguais;-

É certo, os fantasmas que poden velos varias persoas dan menos medo, sobre todo cando pode velos alguén a quen queres; o problema ven cando ese fantasma é esa persoa, entón non tes máis remedio que corta-lo cable negro ou volver á túa pecera, onde todo está coma sempre e as cousas míranse máis pequenas.

A vindeira vez que vexas un fantasma pensa que só existe na túa mente, e bérralle... así polo menos saberá que podes vela.

Eu, mentres tanto, seguiréi facendo burbullas..o0O

Clases de arquitectura

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

Inspirado

en parte, de "El enigma de Gaspar Hauser", a historia dun neno que chegóu tarde ó mundo.