Fcking anduriña..!

Esta mañá voltéi a trepar ata alí onde aniñan as alondras, para degustar un horizonte tinguido de branco que noutrora perdíase río abaixo.
Facía bastante tempo que non dignábame a pasar por alí, mais amanecera esperto, e non existe mellor lugar para desaiunar.
Cheguéi coa sensación de tristeza que deixa unha despedida, coma se alguén se fose pero sen ser, mais foi.

Culpable son de ser astrónomo e non astronauta, de querer voar facendo maquetas de cartón.
E aquí estóu de novo, a carón de dúas rolas ríndose de mín, á sombra do fume que acostuma envolvernos, e que agardo, volva faelo pronto.