Mal Dito

O dia comezou mal...

O eito

Pican pican os mosquitos,,,

Sentado no tellado, rodeado de paz, fumando e pensando en todo;
Louis Amstrong soa de fondo, e o fumo ríese de min na luz que descende pola fiestra, enreversadas formas, entre elas un sorriso familiar. Óense ruídos alleos, será mellor voltar...

no iNtRe

Directo ó cerebelo

* *

Un tiro na sen debe soportarse mellor que algúns sentimentos, pois os sentimentos contidos reprodúcense na imaxinación, e a imaxinación non a podes controlar nin durmindo, cousa que obrígate a ver unha e outra vez iso que non destes feito.

Gustaríame ser un boneco inerte, para que as miñas únicas funcións vitais sexan mirar un punto fixo na parede e agardar a que che de por abrazarme; tal e como agora, pero sen sentimentos; e de cando en vez durmir ó teu carón, tal e como agora, pero sen imaxinación.

King Bax

Pon precio a tu amistad,

pon precio a tus favores,

pon precio a tus recuerdos,

...

pon precio a tu vida;

y serás feliz mientras creas que puede pagarse.

Entre nosotros, hay personas que destacan, personas admirables que tienen que irse porque no se merecen este mundo; este mundo no se merece a ciertas personas,,,

La vida no es lógica, no hay un baremo o unas reglas que digan que haciendo el bien se halle lo correspondiente. Es mas, los hechos no son causales, y no siempre puedes buscar un porqué a todo, no debes,,,

Un sabio dijo una vez que procures tener sólo buenos momentos, porque de eso está hecha la vida; y cuántos buenos momentos se han quedado limitados a mi ahora maldita imaginación.

No se puede marchar sin avisar, por eso podría enfadarme, pero siento que guardaré algunos recuerdos en esta cajita de metacrilato que tengo en el pecho, y pasaré a verlos todos los días hasta que la pátina se halla vuelto opaca;

ese día, brindaremos.

Unas campanas graban un nombre en el viento.

DIOS AH MUERTO

Imaxinaction

As nubes teñen envexa de min, pois eu podo voar máis alto.

Camiñante non hai camiño,,,

Isto que vos vou contar, é algo que vin escrito nun muro dunha casa derroída nun remoto apeadoiro de tren da liña Vigo-Ourense fai uns cinco anos. Non ten, nen tivo, relación directa coa miña vida, pero foi algo que me chamóu a atención, pois esas verbas foran abandoadas para que alguén que pasara polo mesmo sitio sentira o que o autor. Eu ía no vagón, nunha das miñas escapadas clandestinas, e naquel sitio, o rexional facía unha parada de media hora para deixar pasar ó Talgo, un tren máis rápido que o rexional, pero sen as mesmas vistas. Aínda que naquela "parada" ninguén subía nen baixaba do convoi, abríronse as portas do descansillo, momento que aproveitéi para toma-lo aire; e alí estaba, aparentemente só, todo morriñento, no medio dalgún sitio cun leño nos dedos, agardando ve-lo sol; cando entre unhas hedras albisquéi unha pintada algo cutre feita con spray azul. Ó principio non lle din importancia porque xa estaba afeito a ver esas protestas políticas de activista resignado, pero despóis fixéime que aínda era bastante longo, e penséi que se alguén ocupa un anaco de parede tan grande nun sitio máis ou menos vistoso como aquel o era, algo terá que dicir.

E atopeime con isto..:

,

,

Caminito que el tiempo ha borrado,

que un día juntos nos viste pasar.

Desde que se fué

triste vivo yo,

caminito amigo,

yo también me voy.

En xeral, resumindo,,,

Rape me...

Trip

Un traxecto non ten porque ser só agardar, sempre pódese xogar a algo, ou facer unha paradiña...

Na miña nube,,,

¿Como carallo se baixa de aquí..?

Veo, veo,,,

A diario vexo cousas así... ¿sabes do que falo...?

E así, nun intre...

Dog Mas

Esta tarde chamaron á porta, estaba mirando unha película e o timbre soóu dúas veces, rápido, como se chama cando tes prisa. Ó abrir atopeime cun home e un neno. Este home disculpóuse en canto abrín a porta, sen darme tempo sequera a dicir hola.
O home suxeitaba un panfleto de cores vivas, nel podíase ver a figura dun home coas mans lazadas, coa mirada seria e cuberto do que parecía ser o seu propio sangue, aínda que as feridas que enchían o seu corpo foran bastante explícitas.
O neno suxeitaba un maletín e ficaba inmóbil.
Este home díxome que viña para invitarme a mín e á miña familia a unha xunta na que ían falar do home máis importante do mundo, e sinalándome o papel preguntóume quén era ese home para mín. Nese intre dinme conta de que era testigo de Jehová, pregunteille se se estaba referindo a Xesús, e ó ver o seu sorriso díxenlle que era agnóstico, e sorprendeume ver que o xesto da súa cara non cambióu.

Díxome que de todas formas podería ir a aquela reunión e que sería ben recibido. Eu respondinlle "estoy seguro". Acto seguido despedíuse, deume as gracias e foise.

Cando pechéi a porta sentinme un pouco mal polo meu comentario, pero deseguida deixéi de sentirme así.

Non é nengún segredo que esta xente é un pouco pechada de mente, de feito, calquera persoa que cree nun ser supremo xusto e bondadoso polo que hai que sacrificar ata a mesma vida o é.
A razón de porqué deixéi de sentirme mal é porque penséi en varias opcións que poderían desencadear as miñas verbas.
Unha era que non me escoitara ou que non lle dera importancia, entón non habería mal; outra era que sí me escoitara, pero que fora desas persoas que non admiten opinións alléas ás súas, de ser así, non me importaría que se houbese molestado; e a outra opción era que me escoitara, e que as miñas verbas fixéranlle pensar porqué dixen iso. Se conseguise facerlle plantearse a súa vida por un intre xa estaría satisfeito.

Despóis de ver a película acordeime do neno ó ver de novo o folleto que aquel home me deixara, e entón si que me sentín mal, pois consideréi que podería haber dito moito máis.
Podería haberlle preguntado ó neno quen era o home máis grande de tódolos tempos para él. Sería de esperar que respondera Xesús, pero antes de darlle tempo diríalle porqué pensaba iso.
Eses pensamentos non eran seus.
O pai probablemente este convencido da súa condición, e de seguro terá razóns para elo, pero non un neno. Un neno limítase a seguir o que os seus pais dinlle que é bo, pero soamente o sigue, actúa coma un autómata ó que se lle programa.
Para persuadirlle dinlle que de non facer iso irá ó inferno, e o seu sofremento sera tan grande que non podería imaxinalo. Ese neno tampouco pode comprender que existe porque os seus pais cometeron un "acto impuro"; sen embargo, esas cousas resérvanse ata que ten unha certa idade, e pode comprendelo.
¿Porqué entón se lle inculca unha forma de pensar que é a maior causa de disputas da história a alguén que non pode entendelo e non pode expoñer argumentos para defender unha convicción que nin sequera é a súa?
Non estou en contra das relixións, é máis, defendo que son unha parte moi importante da cultura mundial, e que a história non podería entenderse sen elas... pero... ¿porqué obrigar?

Martes,,,

Xa fai bastante tempo que comecéi este debuxo, e aínda non fun quen de rematalo. Será cousa da mala sorte? Eu penso que non...

Medo

Medo, pasamo-la vida con medo, temendo en todo intre a aparición dos nosos fantasmas; en canto espertas lémbraste deles, ó saír da casa miras ós dous lados por se están ahí, cando doblas nunha rúa case cruzas os dedos nun pequeno ritual voodoo pedindo que non cambie nada, que nada nos faga saír do noso escondrixo que é a rutina.

Dirás: -¿medo?, eu non creo en fantasmas.-

Pero medo é prudencia, medo é pecha-la porta tras de ti, medo é estar atento, medo é ser feliz en soidade; porque, aínda que empeñémonos niso, os fantasmas non son compaña de abondo.

Dirás: -non todos somos iguais;-

É certo, os fantasmas que poden velos varias persoas dan menos medo, sobre todo cando pode velos alguén a quen queres; o problema ven cando ese fantasma é esa persoa, entón non tes máis remedio que corta-lo cable negro ou volver á túa pecera, onde todo está coma sempre e as cousas míranse máis pequenas.

A vindeira vez que vexas un fantasma pensa que só existe na túa mente, e bérralle... así polo menos saberá que podes vela.

Eu, mentres tanto, seguiréi facendo burbullas..o0O

Clases de arquitectura

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

,

Inspirado

en parte, de "El enigma de Gaspar Hauser", a historia dun neno que chegóu tarde ó mundo.

As cousas como son

Qué mais podo dicir...

¿Raiada particular ou preocupación global?

Hoxe en día nada é o que asemella, e case ninguén é o que di ser. Centos de problemas alleos afectanme cada día, e outros tantos meus pasan desapercibidos. Eu só agardo a que alguén poida devolverme as ganas de seguir crecendo, de seguir falando, pois xa estou canso de escoitar, de parar calado e observar, de non querer cometer erros e tratar de previr os dos demáis.
Ás veces síntome coma un píxel envidioso dun taboleiro de xadrez, e ás veces xa non sei se son así, ou quero verme desa forma. O certo é que vou con pés de chumbo sobre unha morea de ovos podres que só existen na miña mente; e teño medo de caer...

Zicais algúns avispados saquen conclusións da data na que isto foi publicado, pero agora pensade que onte foi Martes 13...

Elá

"A esperança é quando a dor presente nos faz tentar outra vez"
Chico Science

Non penses nun oso branco

É curioso a importancia que lle damos ás cousas, as diferentes formas de vivir unha mesma situación, e cómo se quedan gravadas na nosa memoria; é curioso.

Este de aquí é aquel debuxo que fixen no verán no camping de Portonovo, ás tantas da mañá, despóis de saír de marcha, e xusto antes de que certa xente atopárame alí, no chan, ó carón dunha cervexa e cun charro entre os meus dedos, extranándose de algo que para min era do máis cotián. Fora unha boa noite, aquela noite na que dinme de conta de que hai certas cousas que non podes esquecer sen máis, que non podes deixalas pasar e agardar a que o tempo as borre da túa mente, que ás veces, sinxelamente, están ahí día tras día e canto máis trates de non pensar nelas peor o fas.

Isto ten un significado particular, dunha situación en especial, e dunha persoa en concreto que nin sequera sabe que iso aconteceu. Que cada un interprete isto como quera, que o aplique á súa vida e os seus pensamentos, eu vouvos dar un consello común, vivide o momento.

Máis leña na lareira

, , ,

Se odias a unha persoa podes facelo dende calquera sitio, mais se queres a alguén tes que agocharte nalgún buraco e...