Nun camposanto,,

 Tres homes conversan.
Da vida, van rosmando.
Cadanseu quéixase de algo
mentres camiñan entre a pedras.

Fala o torto,
de miras vése corto.
Acontecéu por bater nun gordo,
sorte que non rematóu morto.

Fala o corto,
aquel que camiña torto.
Apañóu un traballo gordo.
Traballa enterrando mortos.

Fala o gordo,
o do cabalo do lombo torto.
Comendo sempre fica corto,
sábese famento ate morto.
,,,

Fala o morto,
e mira con desprezo ó outros.
Pois quixera él saír do foso
e poder ser corto, gordo e torto.

"Stuck" in Bristol

Non sei qué dicirche,
no sei coma excusarme.
Teño moitos medos,
e sequera són quen de contarte.

Teño medo de morrer en vida,
teño medo de faiarte.
Nunca aprendín a ser querida.
Nunca aprendín para amarte.

Quero todo e quero nada,
estou perdido nesta liña,
seica miña ialma está rasgada
e vou,, á deriva.

E non é porque vivira
unha existencia perturbadora,
máis ben é a testa miña
quen nunca está no "agora".

E seica é por iso, que non dou;
nunca chega co que teño.
Déchesme todo e non abondóu.
Non és ti, estou enfermo.