-Ten cuidado de acercarte a mí!,

    ,,,ten mucho cuidado.

No te acerques si no estás en paz, pues no la hallarás en mí, si no estaba ya en tí.

No te dejes engañar por esa calma aparente de cuando me sé observado, porque no es paz precisamente lo que te deseo,,,
No busques en mí lo que te falta porque podrías encontrarlo, pues soy un espejo.
Te recordaré una y otra vez lo que eres, lo que te gusta y lo que no; lo que fuíste y lo que podrías ser, y resaltaré con especial cariño tus defectos, para que permanezcan constantemente en tu pensamiento estresando cada segundo, haciéndolo más vivo, hasta llegar al punto en que te odies tanto que decidas olvidarte.

Ten cuidado porque no te daré más de lo que reciba de ti, y no te gustará o te parecerá mucho, y no estoy seguro de si es culpa mía pero así funciono.
No esperes parada en frente de mí a que me mueva, pues probablemente no sucederá hasta el mismo instante en que tú también decidas hacerlo, pero estaré ahí hasta que lo hagas,,,

Te observo constantemente siempre que entras en mi radio, y lo sabes, lo sientes, por eso me lanzas esas miradas furtivas.

Pero has de saber, que solo te gustará lo que veas en mí, si entonces, gustas lo que halles en tí.

Un Carpe Diem más

"Words have no power to impress the mind without the exquisite horror of their reality."

                                                                  E.A.Poe

Primera interpretación de este texto.

Temperantia

Fai tempo que quería colgar isto eiquí, non sei porqué non foi antes, pero virán máis,,,

http://vimeo.com/78340589

Follas esquecidas

Isto é unha reproducción case exacta (todo o que me permite o editor) dunha folla que medio escribín fai uns meses, e que agora resúltame curioso mostrar o proceso:


-Onte morréu algo, morreu un ser, mais non estou de loito, porque fun eu mesmo o executor. Non foi esa a miña primeira intención, non era ese o plan, pero o transcurso dos feitos levoume a elo, a preferir acabar con él se non podía ser méu agora mesmo.
Dende logo que non estou falando de nengún animal ou persoa, claramente, [borrón] cando digo este "ser" refírome a algo que sí, que ten vida, pero...

 [borronazo]

,,,

Hoxe nasce algo, un ser, unha nova historia. Hoxe paróu a choiva, afastáronse as nubes, e a claridade inunda case todo o que acado ver, polo menos, o único que existe en sí, o presente.
Senteime neste banco coa intención de deter o tempo, mais [borrón] un sinxelo xesto altruísta da vida fíxome [borron] mudar de intención. Así é, e de seguro pensarás que tampouco sería posible, mais creme, pódese. Pódese porque levo facéndoo toda a vida; o que máis ben acadéi, e no que són ducho, é en ralentizalo, pero non minto se digo que cheguéi a detelo. Enténdeo coma consideres preciso, pois detiven o paso dos segundos, o paso dos días, e mesmo conseguín deixar de envellecer.
Isto é un pouco perigoso dicilo, porque de seguido comezarán as preguntas, pero cómo [borrón] respostar o inexplicable?
O único que podo esclarecer un pouco é que parar o tempo non consiste en facer que tódolos reloxos do mundo deixen o seu tic-tac á vez, nen que todo o movemento existente entre nun pause intencionado, parar o tempo vai máis alá das medidas e do espacio.
[borrón],[borrón],[borrón]...
En fin, comprendo que non debo aínda que poida, pois aínda que paréi o meu corpo, [borrón] a miña mente non paróu en nengún intre [borrón] e case podería dicir que acumuléi máis horas vividas dentro da cabeza que fóra.
Maxia, diso trátase, maxia. Pero non esa maxia vanal de xogar ó despiste, de xogar a ser máis listo, de feito, xoguéi a ser todo o contrario.

Esgótaseme o tempo deste descanso que me toméi, tentéi chegar ata o curuto desta vila onde outras veces alimenteime de luz, pero non tiven valor, aínda que probablemente non foi iso, senón saber que non sería o mesmo, e que novamente o faría por deter o tempo,,,

Unha vez máis, tentaréi camiñar sen trampas, sen resucitar o pasado, e sen perseguir o futuro.
Así sexa.

,,,tic-tac,,,tic-tac,,,tic-tac,,,

O tempo pasa, e iso é para todo e para todos.
É unha pena cando belas vellas lembranzas esnáfranse contra a realidade. Cousas que durante anos albergaches na Suite presidencial da caixiña de metacrilato, e que permaneceron intactas ata o exacto intre en que lles tocóu a luz.
Faía moitísimos anos, tantos, que non podería asegurar a cantidade exacta sen consultalo.
E é normal, nada mantense vivo se non se alimenta. Pero porqué non? Porqué non aproveitar ou conter esa efusividade aparente de recurso fácil e retomar a ilusión con que se deixóu? (O que me fai pensar que pode que se me escape algo) Pero ah!, que iso sería coma mentir, o que respeto e valoro, pero non sei, ás veces na vida, cunde saltarse a lóxica por cousas coma estas. Pero eh, a suite segue reservada.

Interludio

Sinto o desexo e a cálida facilidade da sinxela posibilidade de xustificarme por non publicar máis a miúdo. Pero como sei que isto é coma sentarse no monte a falar só, agardando que alguén oia o eco,,, e ademáis, en realidade é autoxustificación... pois non o vou facer.
Comecéi por non colgar todo o que facía, porque non todo o que faía valía,,, cousas que faría mañá,,, debuxos sen texto,,, textos sen debuxo,,, e menos sangue no cerebro, e perdeuse a continuidade, repetidas veces. Pero a produtividade non depende do empeño, non para todo, e menos cando falamos de exhibir espidos os sentimentos.
De acordo?

Así mesmo, engado vellas entradas dun blog anexo que elimino pra conservar certos recordos.