O tempo pasa, e iso é para todo e para todos.
É unha pena cando belas vellas lembranzas esnáfranse contra a realidade. Cousas que durante anos albergaches na Suite presidencial da caixiña de metacrilato, e que permaneceron intactas ata o exacto intre en que lles tocóu a luz.
Faía moitísimos anos, tantos, que non podería asegurar a cantidade exacta sen consultalo.
E é normal, nada mantense vivo se non se alimenta. Pero porqué non? Porqué non aproveitar ou conter esa efusividade aparente de recurso fácil e retomar a ilusión con que se deixóu? (O que me fai pensar que pode que se me escape algo) Pero ah!, que iso sería coma mentir, o que respeto e valoro, pero non sei, ás veces na vida, cunde saltarse a lóxica por cousas coma estas. Pero eh, a suite segue reservada.