TROuLA

Troulear, troulear por troulear, troulear porque sí, ¿Por que non?

Xa faía un ano que non tremía a terra deste xeito, mais algo máis que o chan que pisabamos treméu hoxe... de feito... treméu o teito do peito ó xeito dos timbais, e zicais os demáis non sentiran o cais do buraco, no que algúns por manco e por fraco, coma sempre caemos dereitos.

Medida non hai para describir

tanto e longo coma te añoréi,

mal me sentín cando preciséi

mais sorrintes fumos coincidir.

Case esquecera esa sensación,

esa belida visión,

e iso que moito a botéi en falta,

a que tanto tempo me tivo prendido,

seica tamén, perdido,

cando só precisaba dun "¡Salta!".

Áceda e doce é a vida do poeta exiliado na testa,

mais amarga e púrpura tornouse desta.

Non hai mellores verbas para describir ese meio cravo que se me incrustóu no cerebelo,

xusto ahí onde nascen os segredos.

E o viño escorregaba pola nosa pel,

do mesmo xeito que o tempo escorregóu entre os meus dedos.

Seica fíxose tarde, hoxe tamén,

a ver se cadramos de vellos.

O tren que me leva...

Hoxe quixen voltar a escribir, voltar a plasmar todo aquilo que non fun quén de facelo de modo gráfico, literario ou literalmente.

Sentéi onde tantas outras veces, quixen usar o boli de sempre, mais non o atopei, perdino, coma sempre. Logo amarréi un lapis, non tiña punta, entón amarréi outro, e como tiña pouca punta afileino, pero ó sacalo non tiña punta xa, rompera.

E diredes: -"¿E a min que me importa?"

Pois algo, do contrário non estaríades léndoo. E aínda que asemelle raro, isto é un pequeno resumo metafórico do problema; (seica a clave).

Eu, coma moitos, levo toda a vida desexando, buscando, imaxinando algo que aínda non tiven; e dende sempre souben que de telo sería feliz.

Hei de confesar que fun feliz en contadas ocasións dende que emprendín esa búsqueda. Pois a idea grapada no meu cráneo de que a felicidade estaba ó final desa empresa fixo que non prestara atención ás outras oportunidades que nascían á par.

O ocecamento fíxome seguir un camiño, mais o mundo natural tal e como é non ten sendas nen estradas, non é preciso ter coidado de non saírse das marxes, nen facer eses para subir ó curuto dunha montaña; tiras de frónte e xa.

Pero agora iso concreto do que falaba tórnase nalgo abstracto, i en moitas cousas concretas á vez, polo que resulta imposible atopar un só camiño para acadar todas esas metas; tampouco débese buscar.

Pois como máis dunha vez xa dixen:

-Un camiño só pode levarte cara onde alguén xa estivo antes; e de malo, non che faltan quilómetros por chegar, senón veces nas que penses cánto che falta.

E cando falo de non seguir un camiño, falo de non seguir inescrutablemente ningún, nen o teu propio, o que tes na mente que é o teu, non fagas as cousas ó teu modo só porque consideres que tes un modo de facelas.

¡Camiña o vasto campo! ¡De fronte!

Camiña coa mirada fixa no horizonte

e faime caso se me les,

non mires por onde van teus pés.

A felicidade non está ó final dun camiño, hai que apañala ó paso.

Ball and Chain

Sittin’ down by my window, lookin’ out at the rain.... laiándome por non ser quen quero ser, ou máis ben dito, por non dar feito o que quero e séi que son quén.

Sinxelo é o problema: pese ó precavido que acostumo a ser comecéi a soñar antes de tempo, e agora boto de menos algo que en nengún momento foi meu.
Mais, ¿cómo fago para non enganarme? Se crúzase por diante da miña fiestra algo tan belo non podo evitar que faga ese efecto tan cálido en mín, e se pecho os ollos a miña imaxinación fai das súas e aínda é peor.
¿Ollar para outro lado?
Tarde... moi tarde.. exactamente catrocentos noventaecatro días e vintedúas horas e meia tarde.
Eu non o quixen así, mais non fun quén de evitalo, e agora deambulo polas rúas preso dunha bola e unha cadea.
Ains... Sabio gosto de considerarme na vida, falabarato són na miña mente.

A esperanza é o derradeiro que se perde... polo que morrerei anelando o cambio.

Non son gafe, mais non teño dúbida de que estou gafado; non é que vaia repartindo mala sorte, non... acapároa todiña, e o meu único consuelo é ver que ós demáis, os que me rodean, os meus queridos, vailles mellor ca min... pensamento estúpido... mais meu. Soa a conto, e de feito podes crerme ou non, depende do que agardes obter desta lectura, pero preocúpome máis polos demáis que por min mésmo, aprezo máis ós demáis que a min mésmo... despreocúpome, desaprézome, descúbrome,,,

Doe, doe moito deambular pola vida anelando algo, e ter en mente que sen saltar os teus principios resultaríache imposible, mais.. non é tal, só é dificil porque nunca o intentaches, ninguén nasce sabido, ninguén sabe nascer, ninguén aspira a nascer... todos, aspiramos a morrer.

Dous paxaros dun tiro

E no derradeiro día choveu, mais pouco lle queda,,,

Estranos días as festas do Nadal, a xente asemella leda, mais non é máis ca outro destes sentimentos hipócritas inducidos pola sociedade na que moramos, que fai que durante eses días tentemos sacar o mellor de nós e dos demáis.

Noxo, sí, ha de ser noxo o que me produce este pensamento, e non é que non goste de ver sorrir ós demáis; é saber que a maioría confórmase con alugar uns principios pra estas datas, e deixalos aparcados o resto do ano, coma se o resto dos días das nosas vidas foran un pouco máis prescindibles.

¿Cal é o día no que desactivamos o sentimento do nadal?,,,
-... ó pasar o día de Reis?
-... ó voltar ó traballo/estudo/rutina?
-... cando recollemos os adornos do nadal?
-... cando tarareas unha panxoliña sen querer e pensas: "ui!, xa non pega!"?
-... cando pensas que xa pasóu un ano máis e pouco dista a túa posición á de 365 días antes,,,?

O "sentimento navideño" é unha troula, é un pseudónimo para denomear á excusa de querer ser feliz, e non ocultalo; de preocuparse polos sentimentos dos demáis sen amolarnos por asemellar uns brandos; xa que nestes tempos nos que se fala de apocalipse e catástrofes mundiais, nos que a palabra que está na punta de tódalas línguas é crise, o que se precisan son heroes, o que traducido á vida cotiá sería xente firme, segura de sí mesma, alguén a quen seguir, e ninguén quere ceder a non parecelo. Por iso, o normal é tentar non asemellar demasiado preocupados polos demáis; consciente ou inconsciente, é o comportamento común.
Porque mostrar preocupación é mostrar vulnerabilidade, e por mor de asemellar firmes moitas veces deixamos de lado pequenos detaies, o que uniríanos máis e faríanos máis firmes aínda, pero non... ¿cal sería o maior poder do ser humano senón a unidade? pero non...
todos e cada un de nós queremos ser diferentes, e ó mesmo tempo queremos ser coma moita xente.

Querer ser coma,,,
Raios! que triste é tal expresión!
Ó mesmo que cando unha persoa morre por dentro cando pensa que xa está completa, que non lle queda nada por aprender; un perde a súa esencia cando imita, cando muda as súas formas de falar, de vestir, de ollar,,, e facer isto é desprezarse a un mésmo en realidade.

Unha cousiña:... Sé ti mésmo, por tí mésmo. Busca, argalla, pensa,,, e cando te atopes xa non terás que voltar a pensar se o que vistes, fas ou dis é propio de ti, sinxelamente, serás,,,

Pequena reflexión arrincada dun sono recén rematado, mais real coma ti.

Aínda que non asemelle gústame o nadal, só que está mal empregado.