King without a crown

A noite das cen despedidas, o día das mil nubes,,, duro espertar para os de corazon rebrandecido, i é certo que gran parte desas nubes son de fume; "onde hai fume hai lume, case sempre,,," mais Murphy condenóume a ese "case" perenne e fago fume sen lume algún.

Lembro haberlle quitado a pechadura á porta antes de acostares para evitar que o mundo me reclamase, mais desta vagada de pouco me servíu, pois a adrenalina arrincóume dese universo paralelo perfecto que é a imaxinación onírica, e atopeime despedíndome dunha almofada, abrazándoa con dúas voltas de brazo.
Máis rabioso que triste, máis cavilador ca falador, máis soñador ca vividor,,, "mellor soñar que viver aborrecido" ese foi o lema durante moitos anos, mais canséi de despedirme cada mañá e tentei sacar eses soños da miña testa, mais quebreina no intento e só conseguín esparcilos polo chan.
Espernexo quedo, voo nunha gaiola, caio dende o chan, afogo nun charco baleiro,, paradoxas metafóricas que só serven para mentirme e asimilar máis levemente a realidade; máis de vagar,,, máis amodiño,,, ",,mu despacito pero mu mal,," en conclusión,
ó meu ritmo.

Mais sempre hai un buraco que outro entre as nubes, que faiche saber que por alí detrás brila o sol, que co máis minimo dos raios que roce a túa pel pode facer que se che encrespe o espiñazo; e se hai algo de certo en todo isto é que as nubes únicamente vanse agardando a que o vento as empurre, mais eu non deixaréi de soprar.

Empúrrame

Esperto,,, ou non,, a continuidade dos feitos comeza a ser, canto menos, turbia. "There is a grey fog running trough my mind", terei que asumir que xa é crónico, de pouco máis podo darme conta agora mesmo, i é que é curioso o lonxanas que podes percibir as cousas cándo pegadas ó teu nariz.
É incrible, noites e noites desexando o tal que agora, e mesmo podería tocalo, mais fáltame ese pequeno impulso que é a vontade recíproca. O abismo non abarca apenas unha pegada, mais en sima pérdese oscuridade abaixo e só fáltame ese pequeno empurrón, mais fáltame, e de caeres consolaríame pensar que non ten fondo, mais temo durmirme polo camiño, sexa por cansancio ou por terme acostumado a caer ó vacio en soños,,, esperto,,, ou non,,,

Topeime comigo mesmo de bruces, de novo, e seica ese Eu reacciona tal que o reflexo dun espello, pois non hai manera, nin ó redor nin através,,, así de dura teño a cachola.

Hei de argallar un modo pra esquivar a ese miserable que sempre se me pon no medio.
O tío Jackie xa me aconsellou, e ensinoume algún dos seus trucos, mais acho que non é sabio para todo, pois por mor dél distraínme e perdín algunha que outra oportunidade, ou polo menos iso empéñome en crer.
Non está ben iso de mentirse a un mésmo, mais é a única saída que atopei polo momento para de cando en vez soltar a cadea deste can tolo que teño por imaxinación; non todo pódelo deixar pasar, e doe cando sabes que poderías ter feito, aínda que só fora por unha maldita vez, algo,,,

Teima

No medio de ningures, outra vez, buscando a inspiración no fume coa única compaña da Lúa meio piscada e unha ará que xoga comigo ó escondite inglés.
Aquí estóu de novo, facendo por facer, soñando esperto xa que o concepto de "realidade" de cada vez é máis complexo para min.

A corrente segue tirando do meu Eu, e río abaixo non pinta moi ben a cousa, os meandros están a piques de rematar, a sabendas, e ódiome por habelos atallado, pois sei que as augas calman a partires deste tramo, e seguerán así ata chegar ó mar,,,
,,,"¡quen mandaríame crearme esa impaciencia absurda que me fixo remar por remar, crescer por crescer,,,!"
Arrepíntome, claro está, de non aproveitares tódolos regatos que atopei no camiño, mais seica que mal de moitos.
Así é, non sabes o que perdeches ata que xa pasóu de longo, e longos foron os días ata que cheguéi aquí, mais menguados acaeceron ó igoal que menguaron as miñas verbas e os meus trazos.
Pouco ten que ver a sorte en todo isto, e aínda que de cada vez os dados teñan máis cantos, temo rematar metido no bucle, do que cada vez estóu máis seguro que non vou ser quen de saír, polo menos, non eu só.

Insomnio

Unha vez máis, percorro a cegas esta rúa valeira, para xacer fronte unha folla valeira que encheréi a cegas, unha vez máis.

Sei que teño a culpa de ficar cego ó darme o sol na cara, camiño á sombra dun velo que só desvisto cando a calor aquí embaixo é insoportable, mais quéimome, e vólvome agochar.

Cando un mésmo é o teu psicólogo é difícil non pasar máis tempo dentro do maxín que fóra, pero ás veces chegas a sentir claustrofobia; i é que temo durmir neste estado, porque na noitiña aceitas buracos coma se foran fiestras, regos coma camiños, bocetos coma debuxos,,, mais chega o día e comprobas que a sombra non te aconsellóu ben, e só podes agardar a refuxiarte de novo na escuridade.

As nubes pasan, pero de cada vez contas menos estrelas, e aínda que saibas que zicais esas estrelas que ves en realidade xa non existan, o certo é que as cousas existen a partires que provocan un estímulo en nós, e aínda que só sexa durante ese intre que pensas nela, existe,,, coma nos soños,,, por iso teño medo de durmir.

Aprender a camiñar

Un pé tra-lo outro, dis que din.
Sinxelo é, todo o mundo aprende ser darse conta, mais algúns sofremos de gateo crónico e batemos co nariz no chan sempre que tentamos erguernos.

Fcking anduriña..!

Esta mañá voltéi a trepar ata alí onde aniñan as alondras, para degustar un horizonte tinguido de branco que noutrora perdíase río abaixo.
Facía bastante tempo que non dignábame a pasar por alí, mais amanecera esperto, e non existe mellor lugar para desaiunar.
Cheguéi coa sensación de tristeza que deixa unha despedida, coma se alguén se fose pero sen ser, mais foi.

Culpable son de ser astrónomo e non astronauta, de querer voar facendo maquetas de cartón.
E aquí estóu de novo, a carón de dúas rolas ríndose de mín, á sombra do fume que acostuma envolvernos, e que agardo, volva faelo pronto.

Un dia raro,,,

Destes días que espertas, lembras o anterior, cágaste en todo e pensas: "hoxe comezo co dereito",,,

Xa vas esbozando o plan do día cando nada máis apoiar o pé no frío chan... ...aaAtchÚúuss..!!... tirón no pescozo, deixaches a ventá aberta toda a noite e tes un bonito charco na habitación que fai que escorregues, e por pouco, darlle un bico ó radiador. Pero "non hai mal que por ben non veña" así que o frío e o susto fan que vaias máis espabilado ó traballo.
Chegas e pasas a mañá pensando na noite, nas ganas que tes de marchar, de chegar, de falar, de xogar...
Imaxinas situacións, simulas conversacións, practicas xestos,,, pensas en todo para que nada saia mal, e pásalas canutas contando os minutos que pasan un a un; "pero nunca choveu que non escampara" e rematas o turno co cansancio acumulado das pasadas vixilias temendo que esta noite sexas o primeiro en caer, pero pensas:-"Malo será".

Chegas a casa e estás eufórico, xa case está, agora a prepararse. Fas todo a correr, rematas nun tempo récord pero ó final tardas máis tentando lembrar qué se che esquece.

Chegóu o momento, non cabes en tí dos nervios;
pensas:-"alá vou!", pós cara de pantufla, pasas de longo, e ó final és o último en marchar. Vas camiñando barallando oxalás e zicais... ...chegas a cama... ...frío...
...espertas, lembras o día anterior, cágaste en todo e pensas: "hoxe comezo co dereito",,,