Interludio

Sinto o desexo e a cálida facilidade da sinxela posibilidade de xustificarme por non publicar máis a miúdo. Pero como sei que isto é coma sentarse no monte a falar só, agardando que alguén oia o eco,,, e ademáis, en realidade é autoxustificación... pois non o vou facer.
Comecéi por non colgar todo o que facía, porque non todo o que faía valía,,, cousas que faría mañá,,, debuxos sen texto,,, textos sen debuxo,,, e menos sangue no cerebro, e perdeuse a continuidade, repetidas veces. Pero a produtividade non depende do empeño, non para todo, e menos cando falamos de exhibir espidos os sentimentos.
De acordo?

Así mesmo, engado vellas entradas dun blog anexo que elimino pra conservar certos recordos.