06 abril, 2008
29 marzo, 2008
17 enero, 2008
Deicalogo
Xa non, xa non máis,,, xa sería moi egoísta pola miña parte. Agora, só me podo recrear nos froitos desta bela fantasía que foi,
i é, o soño máis longo da miña vida. Estivo ben; non, foi máis ca iso, é o feito que máis atesoro das miñas lembranzas, os momentos máis privados e ácedos da miña pequena curtametraxe, que está a piques de rematar.
Agárdame un novo ár, un novo lar, novos buracos onde me agochar, cun mesmo horizonte, o mar.
Teréi morriña ata dos charcos de enfronte da miña casa, pero as miñas imaxes, e a miña musa sempre irán comigo.
Deixo esta pequena chave embaixo do felpudo, por se un día teño que voltar,,,
colghado por 06IJ_L ás 17:40 0 ,,,comentarios,,,
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

