Un bo día

O primeiro que lembro, foi que estabas na miña cama, e non lembro cómo chegaches ou cheguéi eu alí, pero a primeira imaxe que lembro foi verte.

Entón tumbeime eu tamén e abrazeite, e cuán grata foi a miña sorpresa ó senti-la túa cálida e suave pel contra a miña, pois estabamos espidos.
Non séi cánto tempo duróu ese intre, se o que tardo en lembralo ou mesmo horas,,, o que lembro do remate foi que suspiréi de relaxación soltando o meu alento entre o teu pelo e de súpeto estaba eu só abrazado á almofada,,, babándoa,,,

 Isto debeu ser ó principio da noite, ou no primeiro soño, pois o que sí lembro foron os seguintes soños: corrín kilómetros, subín montañas, atraveséi edificios enteiros escachando as paredes, buceéi coma unha pedra que cae nun lago,,, procurándote.
Non o conseguín,,, nos soños, pero esperteime sentindo a túa calor, coma se acabaras de saír de entre as miñas mantas, e hoxe,,, (pensei) vai ser un gran día.

A mañá comezóu en aiunas, sen máis que un cortado e algún cigarro, pero facendo "ruído" ún esquécese do bandullo valeiro, e así, entre cordas e madeira, surxiron cantigas inspiradas polo deus Inca, coma outras veces.

O día seguíu sen moitos sobresaltos, un pouco de espedeoloxía caseira,,, logo un pouco de nada, logo fume, sinceridade e risas nerviosas,,, e frío.

Pero logo dun rato quedeime un intre só, e aproveitei para botarlle unha ollada ó ceo,,, gran idea,,,

Pasada meia noite,,, un pradiño de herba baixa,,, húmida,,, Lúa chea,,, sopraba do Sur, e deixara de faer fresco,,, as nubes movíanse rápidas pero non se movían axitadas as follas,,, poucas estrelas pero moi brillantes,,, nubes pequenas, mais tupidas,,, con moitos tonos de gris e branco,,, e formas,,, que de seguido identifiquéi.
Albisquéi paiasos, sorrintes e tristes, goblins e trolls, seica un lobo,,, ou un dragón branco, e ata me vin eu mesmo, pero tempo atrás,,, e cando deixara de prestar atención ás nubes por pensar en mín, de súpeto dinme conta que alí en fronte, feitos de vapor de chuvia, estabamos os dóus,,, ti enriba, e eu embaixo,,, pequeniño,,, encollido,,, e aprendín máis desa casualidade atmosférica que dos últimos dez libros que lín.

O vento comezóu a soprar máis forte, miréi como se achegaban nubes máis escuras e grandes, e agardéi a ver se me chovía un pouco enriba, pero non, tocaba voltar á realidade; apaguéi un cigarro que agardo que sexa o derradeiro e lembrando a miña primeira frase do día penséi: “Pois sí”,,,

Meigas

Por moito que tente pensar
que os días non son longos
carallo, ei de ser impaciente,
non lles atopo os fondos.

Podo perderme entre a xente,
sacarte mil e unha excusas,
da mesma forma que tento evitalo
miña imaxinación só pensa en bruxas.

Cabeza tola pra o bo e o malo
seica tamén non son o primeiro,
estóu vixiando toda a cidade,
tolo síntome neste outeiro.

Ou se cadra sexa verdade,
pode que non todo o inventara,
que por unha vez a imaxinación
non me fixera unha xogada.

Que non teño tal maldición,
feitizo froito da ignorancia.
Me paro ás veces a pensar:
Botaches a perder a infancia.

Bzz!

Hoxe espertéi tres veces:

A primeira, porque oín o meu nome dunha voz de mel, o que me fixo xirar o pescozo cara á realidade, pero mergullinme de novo no soño perseguindo aquela voz, cousa que non din.

A segunda, pra asomarme á miña fiestra máxica e deixala aberta mentres volvía durmir coa esperanza de que pasara unha abella por diante e zumbárame no naris pra espertarme.

E a terceira porque xa non podía agardar deitado, e pra dicirme: "Machiño, deixa de soñar e salta pola ventá" e de feito a miña testa anda case sempre por ahí fora, pero ás veces, os pés quédanseme no cuarto piso.

Quero bañarme en mel, e que os meus oidos sexan tal que funís absorvendo ese doce néctar,

quero facelo correr tan aprésa que non teña tempo de pegarse nesta torta de pan de millo,

quero facelo escorregar entre os meus dedos e pensar que teño toda a vida para sentilo,

quen puidera ter,,, sen espantar ás abellas,,, o panal chantado na fiestra.

Mire nesta fiestra

Dicir que hai ren é mentir e negalo, coma quen non mire necesidade de partir; e nestas situacións deume por fuxir enésimas veces, mais desta non seréi renegado.

É mellor sentiren espabilado, e non deixar que a vida expire néciamente,

ir e nen pensalo.

Pois aquel que respire néboas enroladas baixo a lúa, é mellor que non cavile demasiado, pois pode caír e necesitalo, pero mentres me inspire, nen a morte poderá paralo.

Eu tampouco o comprendo ben de todo, pero non podo sacar esa verba da miña testa,,,

Xoguetes

Canto menos buscas algo antes o atopas...

Certo coma que o día é Sol, e a noite soño. Mais por unha vez en moito tempo deixara de buscar e soñar, polo menos esperto, pero seica Morpheo botábame de menos, ou sinxelamente cansouse de agardar ata as noites.

Ains... un de tantos amigos inseparables meus, tal coma Murphy, pero non o vou nomear moito, e menos nunha data tal que hoxe, non vaia ser que lle piten os oídos e volva mudarse ós meus zapatos.

E aquí está, o brilar do Sol nesta palida faciana. Sorpresa, máis ca nunca, a miña.

¿Sabes esa sensación de pasar por diante dunha xoguetería o día antes do teu cumpreanos, e ver un que queres, pero de seguida aceptas que non o vas ter e segues camiñando?

¿E cando atopas os regalos e cheiras qué che pode tocar e miras unha caixa que coincide co tamaño, e o son do interior que aprecias dende o exterior é o agardado?

Nese intre estou, feliz de imaxinalo, agardando abrir esa caixa que pode convertirme no ser máis afortunado do mundo.

Expectativas? non, só fantaseo con todo o que vou facer, en como o vou coidar, para que dure, todo o posible.

-Mais para... ¿E se ó abrilo non é?

Da o mesmo, eu xa xoguéi con él, na miña mente,. Que belo é ese intre no que a túa imaxinación xa posúe algo que aínda non tes físicamente, i ese recordo vai quedar gravado no mesmo recuncho que os reais. É máis, de non ser, pasaréi a miúdo por enfronte do escaparate e sempre que o vexa sorrireine.

Non é a miña intención poseelo nen acaparalo, é rir con el, aprender del, contarlle os meus segredos; e parte diso xa está feito aínda que nin sequera o palpara.

De non tocarme a mín, de seguro que algún outro neno será feliz.

Romper a norma

Un deses días, que espertas cun soño na testa e o corazón na man; un espabilar no que tentas tramar un día sen moitas expectativas; ese suspiro de resignación proseguinte,,,
Tomar un feixe de galletas con leite frío ás dúas do medio día,,, artexando un ritmo por se hoxe toca faer ruído.
Unha "chamada"
Saúdos lonxanos que se tornan pegados, unha sorpresa, unha emoción, unha carreira, un bico, se cadra dous, unhas birras,,, un pouco de turismo, unha mentira, cen verdades, historias, viaxes, recordos, unha campá!, se cadra seis,,, un labirinto de pedra e algo de fume.
Ó rematar o día non tiña sitio no peito para gardar tantas cousas boas, así que deixo todo isto fóra e quedo co mellor pra min.