Deicalogo

Xa non, xa non máis,,, xa sería moi egoísta pola miña parte. Agora, só me podo recrear nos froitos desta bela fantasía que foi,
i é, o soño máis longo da miña vida. Estivo ben; non, foi máis ca iso, é o feito que máis atesoro das miñas lembranzas, os momentos máis privados e ácedos da miña pequena curtametraxe, que está a piques de rematar.
Agárdame un novo ár, un novo lar, novos buracos onde me agochar, cun mesmo horizonte, o mar.
Teréi morriña ata dos charcos de enfronte da miña casa, pero as miñas imaxes, e a miña musa sempre irán comigo.

Deixo esta pequena chave embaixo do felpudo, por se un día teño que voltar,,,